‘Codladh go sámh, a dheirfiúr bheag’: Roinneann deartháir nóiméid dheireanacha shaol altra roimh imbhualadh marfach i Luimneach i n-adhradh corraitheach

“CODLADH go maith, a dheirfiúr bheag,” a dúirt Eoin Ó Raghallaigh, a thug ómós corraitheach ag deireadh Aifreann sochraide altra Luimnigh Áine Ó Raghallaigh i séipéal Nicker Dé Céadaoin seo.

Maraíodh Áine (sa phictiúr thíos), 33 bliain d’aois, as Páilís Ghréine le linn imbhualadh tiomána ar an N24, in aice le Boher, agus í ar a bealach chun oibre i ShannonDoc oíche Aoine.

Léirigh Eoin, thar ceann féin agus a theaghlaigh, an “freagairt dochreidte a bhí ann go háitiúil, go náisiúnta, agus, go deimhin, go hidirnáisiúnta ar bhás Áine agus a scéal”.

“Is beag a rá go bhfuilimid thar a bheith buíoch agus buíoch,” a dúirt Eoin.

LÉIGH FREISIN | Moltar do lucht saoire Éireannach ceann scríbe coitianta a sheachaint i measc 'rioscaí bagracha don bheatha'

Blúirín sóláis amháin atá aige ná go raibh Áine ina carr, ag éisteacht lena ceol agus ag canadh in éineacht léi, le linn a nóiméid dheireanacha ar domhan.

“Bhí sí ag dul chuig post ar rugadh í chuige, lán dóchais agus aislingí don chéad chaibidil nua spreagúil eile dá saol - neamhspleách, saor, agus sona.

“A Áine, beidh tú mar chuid dár saol go deo. Bhí grá againn duit ar bhealaí nach raibh aon duine againn in ann a chur in iúl go hiomlán riamh, ar an drochuair.

“Tá náisiún ag caoineadh cailliúint na mná óige áille a d’iompaigh tú ina anois ach do mham (Ann), daid (Eugene), James, Conor, agus dom féin, beidh tú i gcónaí mar ár nÁine bheag luachmhar. Codladh sámh, a dheirfiúr bheag,” a dúirt Eoin, agus bualadh bos leanúnach á thabhairt aige ón bpobal plódaithe in Eaglais Naomh Eoin Baiste.

Thosaigh sé a ómós trí cheist a chur air conas a thugann tú ómós do do dheirfiúr beag a tógadh chomh hóg sin?

“Níl a fhios agam i ndáiríre an féidir liom freagra a thabhairt air sin ach is é an rud atá ar eolas agam ná cé gur am é sochraid le bheith brónach, am le caoineadh agus am le slán a fhágáil - is am é freisin chun ceiliúradh a dhéanamh ar shaol duine a bhain le go leor daoine, agus ba bhreá le hÁine ceiliúradh.

“Nuair a smaoiním ar Áine smaoiním ar aoibh gháire te oscailte, agus dearcadh éasca agus cúramúil atá deartha chun go mbraitheann gach duine compordach ina láithreacht agus in aon chás. Bhí an fhaisnéis shóisialta neamhchoitianta sin aici maidir le fios a bheith aici cathain ceisteanna a chur agus cathain suí agus éisteacht agus ligean do dhuine mothú compordach cibé acu strainséir nó cara luachmhar a bhí ann.”

Dúirt Eoin gur iompar a dheirfiúr í féin le galántacht, le stuaim agus go raibh sí feasach ar fhaisean.

“Bhí a cuid gruaige agus smididh i gcónaí ar an bpointe agus d’aon duine a raibh aithne acu uirthi, ba bhreá léi gáire a dhéanamh. Bhí grá aici don ghreann. Bhí aithne ag a cairde uirthi mar an duine a bhí ag déanamh mailís, agus bheadh ​​a fhios ag aon duine a chaithfeadh am léi nuair a bheadh ​​sí ar tí gáire a dhéanamh, go n-ardódh a malaí, go n-osclófaí a súile agus a béal go forleathan, agus go mbeadh an gáire is airde agus is teo le cloisteáil uait don chéad chúpla nóiméad eile.

“Ba bhreá léi ceol, cócaireacht, taisteal, rudaí nua a thriail, agus nuair a fuair sí rud éigin a thaitin léi, theastaigh uaithi é sin a roinnt leis na daoine a raibh cúram uirthi fúthu.”

Dúirt sé nach bhféadfadh sé riamh neart agus athléimneacht Áine a thuiscint i ndáiríre, neart a bhí aici go flúirseach.

“Bhí nádúr dochreidte cúramúil aici rud a chiallaigh gur altra iontach a bhí inti. Ina theannta sin, ní hamháin daoine a bhain leas as. Bhí grá aici d’ainmhithe agus ní bheidh a fhios ag glúnta peataí teaghlaigh inár dteach cé chomh t-ádhúil is a bhí siad.

“Chomh maith lena nádúr cúramúil, tar éis an oiread sin blianta mar an t-aon chailín sa teach, bhíomar chomh sásta go raibh deirfiúr aici sa deireadh in Aisling agus, go deimhin, táimid chomh buíoch gur éirigh léi a bheith ina haintín fiú ar feadh tamaill bhig do Dháire bheag.”

Dúirt Eoin go raibh intinn ghéar fiosrach ag Áine, gur thaitin cúrsaí reatha léi agus gur thaitin sé léi a bheith mar chuid den zeitgeist.

“Beag beann ar an gcultúr coitianta, an pholaitíocht, nó an nuacht. Bheadh ​​​​am iontach aici ag éisteacht leis an gclúdach nuachta le cúpla lá anuas. Nuair a bhíomar ag breathnú ar nuacht an Sé Aoin ar RTÉ oíche Dé Domhnaigh agus chonaiceamar go raibh sí i gceannas ar na ceannlínte agus go raibh sí ag cur roinnt mórcheisteanna domhanda chuig an dara leath den seó, bhuail ollmhéid an méid a bhí ag tarlú mé i ndáiríre.

“Shroich mé mo ghuthán go huathoibríoch chun teachtaireacht a sheoladh chuig Áine, chun a chinntiú go raibh sí ag breathnú nó chun grianghraf nó físeán a thógáil chun a thaispeáint di cad a bhí ag tarlú. Ba ag an nóiméad sin a thuig mé nach rud é sin a bheidh mé in ann a dhéanamh arís choíche, agus nach ndéanfaidh aon duine againn go deo.

“Agus cé go bhféadfadh smaointe mar seo sinn go léir a líonadh le brón agus sinn go léir a líonadh le brón faoi láthair, ba chóir go mbeadh a fhios againn go líonfaidh na cuimhní cinn seo sinn le lúcháir in am, is cuma cé chomh fada is a mhairfidh sé sin.”

Tar éis Aifreann na sochraide, a dúirt sagart na paróiste, an tAthair Tomás Ó Conaill, agus a cheiliúir cúigear sagart, cuireadh Áine i reilig Naomh Colm Cille, Pálás Gréine.

Luaigh an tAthair Ó Conaill as dán WH Auden, Funeral Blues

Stop na cloig go léir, gearr an teileafón,

Cosc an madra ó bheith ag tafann le cnámh súmhar,

Cuir na pianónna ina dtost agus le druma múchta

Tabhair amach an cónra, lig do na caointeoirí teacht.

Lig d’eitleáin ciorcal a dhéanamh ag caoineadh os a chionn

Ag scríobh ar an spéir an teachtaireacht ‘Tá sé marbh’.

Cuir boghaí crepe timpeall mhuineál bán na gcolúr poiblí,

Lig do na póilíní tráchta lámhainní cadáis dubha a chaitheamh.

Ba é mo Thuaisceart, mo Dheisceart, mo Thoir agus mo Thiar é,

Mo sheachtain oibre agus mo scíth Dé Domhnaigh,

Mo mheán lae, mo mheán oíche, mo chaint, mo amhrán;

Shíl mé go mairfeadh an grá go deo: bhí mé mícheart.

Níl na réaltaí ag teastáil anois; Cuir amach gach duine acu,

Pacáil suas an ghealach agus díchóimeáil an ghrian,

Doirt an aigéan agus scuab suas an t-adhmad;

Mar ní féidir aon rud a dhéanamh anois chun leasa.

Go raibh sí i síocháin.